Բաժիններ

Լրացուցիչ

Ընտրել լեզուն

Նազիկ Ավդալյան.«Երբեք չեմ հուսահատվել և հավատացել եմ, որ մի օր տեր կկանգնեմ իմ մրցահարթակին»

Nazik Avdalyan interview | Նազիկ Ավդալյան հարցազրույց

Եվրոպայի նորընծա չեմպիոն Նազիկ Ավդալյանի հետ VMag ամսագիրը զրուցել էր դեկտեմբերին, երբ նա երկար դադարից հետո վերադարձել էր մրցահարթակ՝ մասնակցելով Աշխարհի առաջնությանը:

2009թ. նոյեմբեր ամիսն էր, երբ ծանրամարտի աշխարհի առաջնություններում առաջին անգամ հնչեց Հայաստանի օրհներգը: Պատվո հարթակի ամենաբարձր աստիճանին, հուզված, բայց խրոխտ կանգնած էր 23-ամյա Նազիկ Ավդալյանը:

Մինչ այդ գյումրեցի մարզուհին հասցրել էր մեկ անգամ հռչակվել Եվրոպայի չեմպիոն, երկու անգամ էլ՝ արծաթե մեդալակիր: Որսալով հաջողության ալիքը մեծ սպորտում՝ Նազիկը որոշեց չմոռանալ նաև անձնական կյանքի մասին, սակայն 2011թ. տեղի ունեցած չարաբաստիկ ավտովթարի արդյունքում նա կարող էր կորցնել ամեն ինչ:

Սակայն մարզիկին հատուկ նպատակասլացության շնորհիվ Նազիկը տարիների ընթացքում կարողացավ ոչ միայն կազմել ընտանիք ու արու զավակ լույս աշխարհ բերել, այլև վերադառնալ մրցահարթակ և կրկին ներկայացնել Հայաստանը ամբողջ աշխարհում: Այս տարվա նոյեմբերին նա մասնակցեց Աշխարհի առաջնությունը, որտեղ Բ խմբում զբաղեցրեց 4-րդ հորիզոնականը: Սակայն Նազիկի բացառիկ նվաճումը հենց վերադարձն էր, որին մեջքի վնասվածքներից ու մի շարք վիրահատություններից հետո քչերն էին հավատում: Հայկական ծանրամարտի հաջողությունները սկսվեցին Նազիկի հաջողություններին զուգընթաց, ու նրա վերադարձն էլ կարող է նոր վերածնունդ դառնալ մեր թիմի համար:

Ծանրամարտի աշխարհի նախկին չեմպիոնուհին վերադարձից հետո առաջին անգամ զրուցել է իր զգացողությունների, ապրումների, դժվարությունների և հետագա ծրագրերի մասին:

Nazik Avdalyan champion

-Ողջույն, Նազիկ, շնորհավորում ենք 6 տարի անց սպորտ վերադառնալու կապակցությամբ:

Ողջույն, շատ շնորհակալություն:

Ինչպե ՞ս ստացվեց վերադարձը:

-Ինձ շատ անգամ են փորձել ետ պահել կամ համոզել, որ վերադարձս անհնար է, այնուամենայնիվ, ես երբեք չեմ հուսահատվել և հավատացել եմ, որ մի օր տեր կկանգնեմ իմ մրցահարթակին:

– Ի ՞նչ զգացողություններով կրկին բարձրացաք մրցահարթակ:

-Ես չեմ կարող նկարագրել զգացողություններս: Եթե դրանք վերածեինք գույների, ապա կստացվեր բնության բոլոր երանգները:

Ի ՞նչ էր փոխվել այս ընթացքում Նազիկ Ավդալյան մարդու և մարզիկի մեջ:

-Ամեն ինչ…

Երբ արդեն ամուսնացած եք և ունեք բալիկ, դժվա՞ր է համադրել ընտանեկան կյանքը սպորտի հետ:

-Բավական դժվար է: Ամենամեծ դժվարությունը որդուցս հեռու լինելն է ու կարոտը հաղթահարելը:

-Որքա ՞ն եք դեռ ծրագրում մնալ մեծ սպորտում:

-Ես շատ եմ մտածել այդ հարցի շուրջ և բազմիցս ասել եմ՝ մենք պլանավորում ենք, իսկ Աստված տնօրինում: Սակայն, որքան էլ մնամ՝ չեմ դադարելու պայքարել:

 -Որո՞նք են  Ձեր գլխավոր նպատակները:

– Իմ գլխավոր նպատակն Ռիոյի Օլիմպիական խաղերն են՝ ինչպես ցանկացած մարզիկինը:

-Ըստ Ձեզ որո՞նք էին ծանրամարտի Հայաստանի հավաքականի վատ ելույթների պատճառները և ի՞նչ համակարգային փոփոխությունների կարող են արվել:

-Այդքան խիստ մի դատեք , քանի որ մենք կատարեցինք մեր առջև դրված առաջադրանքները և նվաճեցինք ուղեգրեր, իսկ, ինչ վերաբերվում է համակարգային փոփոխություններին, այդ մասին չեմ ցանկանում խոսել:

Nazik Avdalyann

-Ինչպես մեզ հայտնի է մարզչական աշխատանքի փորձ նույնպես ունեք, անգամ թեզ եք գրել այդ թեմայով. ունե՞ք այս ոլորտում աշխատելու ցանկություն:

-Առանց սպորտի ապրելը ինձ համար շատ դժվար էր, այդ իսկ պատճառով սկսեցի զբաղվել մարզչական գործունեությամբ, քանի որ կարծում էի, որ այլևս չեմ վերադառնա սպորտ որպես մարզիկ: Սակայն, ի շնորհիվ բժիշկների, որոնց, ի դեպ , խորին շնորհակալություն եմ հայտնում,  կրկին հնարավորություն ստացա պայքարել իմ գերագույն նպատակի համար:

՞նչ կարևոր հատկանիշներ կան, որոնք ձեռք եք բերել սպորտում և կցանկանայիք փոխանցել նաև Ձեր որդուն:

-Սպորտը, ինձ համար կյանքի նման է: Դուք կարծես ինձ հարցնեք ի՞նչ է տվել ինձ կյանքը: Սպորտը տվել է ինձ ամեն ինչ, բայց ամենակարևորը՝ սովորեցրել է պայքարել, պայքարել ամեն գնով, քանզի կյանքում, ինչպես սպորտում, ամեն ինչ հնարավոր է:

-Որո՞նք են Ձեզ համար 2015-ի ամենակարևոր 3 իրադարձությունները:

– Ամենակարևորը իմ վերադարձն էր սպորտ հունվարին: Հաջորդը բալիկիս առաջին բառերն էին, նա սկսեց խոսել ապրիլ ամսից: Դա աննկարագրելի զգացողություն է, երբ առաջին անգամ փոքրիկիս շուրթերից բառեր լսեցի, կրկնում էր այն, ինչ ասում էի: Նա 1 տարեկան և 5 ամսեկան էր, երբ սկսեց խոսել ու արդեն մեկ ամիս անց՝ նախադասություններ կազմել: Իսկ  երրորդ ամենակարևոր իրադարձությունը նոյեմբերին կայացած աշխարհի առաջնությունն էր:

– Մաղթանքներ ունե՞ք՝ ուղղված հայ ժողովրդին:

-Բոլորին մաղթում եմ առողջություն, ուրախ պահերով լի կյանք ու լիարժեք երջանկություն: Առանձնահատուկ շնորհակալություն եմ ուզում հայտնել հայ զինվորներին մեր խաղաղ քունը հսկելու համար և ցանկանալ բարի վերադարձ: Ես աղոթում եմ նրանց համար: