Լրացուցիչ

Ընտրել լեզուն

Արմեն Պետիկյան. «Գավաթի նվաճման բերկրանքն աննկարագրելի զգացողություն է»

Մայիսի 4-ին «Հանրապետական» մարզադաշտում կայանալիք գավաթի եզրափակիչ «Բանանց»-«Միկա» մրցախաղում կորոշվի պատվավոր մրցանակի հոբելյանական՝ 25-րդ խաղարկության հաղթողը: Թեև 2 թիմերն էլ 8-րդ անգամ են հանդես գալու գավաթի եզրափակչում, սակայն առայժմ միայն մեկ անգամ են վճռորոշ խաղում միմյանց հետ վիճարկել գավաթը: 2003թ. կայացած եզրափակիչ այդ հանդիպման ելքը վճռել էր «Միկայի» ներկայիս գլխավոր տնօրեն Արմեն Պետիկյանի խփած միակ գոլը: Վերջինս «Միկայի» կազմում դարձել է հնգակի գավաթակիր: Հետաքրքիր է, որ այդ խաղի մասնակիցներից այսօր ելույթները շարունակում է միայն Արարատ Առաքելյանը, ով այն ժամանակ իր 2-րդ մրցաշրջանն էր անցկացնում «Բանանցում»:

– Պարոն Պետիկյան, 13 տարի առաջ կայացած եզրափակչում Ձեր խփած միակ գոլի շնորհիվ «Միկան»  հաղթեց «Բանանցին»  ու դարձավ եռակի գավաթակիր, իսկ Դուք որպես թիմի ավագ առաջինը հպվեցիք գավաթին: Ինչպիսի՞ հիշողություններ են կապված այդ հանդիպման հետ:

– Հիշողությունները շատ վառն են: Շատ լարված ու դրամատիկ, սակավաթիվ գոլային պահերով հանդիպում էր: Ամենաիրական գոլային պահը մենք ունեցանք: 2-րդ խաղակեսում մրցակցի դարպասապահ Դմիտրի Վորոբյովը դարպասից դուրս գալիս սխալվեց, Մարատ Մկրտչյանը փորձեց սուր անկյան տակ գրավել դարպասը, սակայն այնտեղ հայտնված պաշտպան Աշոտ Գրիգորյանը փրկեց դրությունը:

87-րդ րոպեին «Բանանցի» ներկայիս մարզիչ Արամ Ոսկանյանի նկատմամբ մրցակիցը խախտեց կանոնները և մենք դարպասից  մոտ 20-22 մետր հեռավորության վրա տուգանային հարվածի իրավունք ստացանք: Ինձ հաջողվեց շատ գեղեցիկ և ամենակարևորը վճռորոշ գոլի հեղինակ դառնալ: Խաղից հետո որպես թիմի ավագ ֆեդերացիայի նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանը, որի համար այդ պաշտոնում գավաթի առաջին եզրափակիչն էր, ինձ հանձնեց պատվավոր մրցանակը: Ուրախությունն անսահման էր:

– Առաջին անգամ որպես թիմի ավագ գավաթը ստացել եք 2001թ., երբ հետխաղյա 11մ հարվածներով հաղթեցիք «Արարատին»: Ընդ որում վերջին, վճռորոշ հարվածը կրկին Դուք կատարեցիք: Հավանաբար դա Ձեզ համար ամենադժվարին ու դրամատիկ եզրափակիչն էր:

– Այո: Այն նախ հիշարժան էր նրանով, որ վերակառուցումից հետո «Հանրապետական» մարզադաշտում կայացած գավաթի առաջին եզրափակիչն էր, որին մեծ թվով հանդիսականներ էին ներկա: Մրցակիցն էլ՝ «Արարատը», շատ ուժեղ էր, որը խաղային առավելություն ուներ, թեև գոլային շատ պահեր չկարողացավ ստեղծել, քանի որ մենք հմտորեն էինք պաշտպանվում: Հաշիվն էլ 2-րդ խաղակեսի սկզբում Սամվել Նիկոլյանի հարվածից հետո բացեց «Միկան», սակայն 3 րոպե անց Տիգրան Եսայանը վերականգնեց հավասարակշռությունը: Վերջինս լրացուցիչ ժամանակում կարող էր հաղթանակ պարգևել «Արարատին», սակայն չիրացրեց գոլային պահը: Իսկ 11մ հարվածաշարի ժամանակ մենք ավելի սառնասիրտ գտնվեցինք ու հաղթեցինք:

Հիշում եմ, որ առաջինը 11մ հարված կատարեց արարատցի Ալեքսանդր Թադևոսյանը, որը բարձր ստացվեց: Մեր թիմից միակ վրիպումը թույլ տվեց Կարեն Մուրադյանը. գնդակը դիպավ դարպասաձողին: Իսկ ահա մեր դարպասապահ Տիգրան Ասլանյանը հետ մղեց Հովակիմ Հովակիմյանի հարվածը, ինչը հոգեբանորեն մեզ վստահություն հաղորդեց: Ես վերջինը պետք է իրացնեի 11մ հարվածը: Այդ ժամանակ հարվածաշարի հաշիվը 3:3 էր: Գավաթի ճակատագիրն իմ ձեռքում էր: Բարեբախտաբար, ինձ հաջողվեց  դիպուկ հարվածով վճռելու մրցակցության ելքը: Իսկ երբ խաղից հետո մոտենում էի այն ժամանակվա ֆեդերացիայի նախագահ Սուրեն Աբրահամյանին՝ ստանալու գավաթը, մեծ ուրախություն ու հպարտություն էի զգում:

mika-2000
Նորաստեղծ «Միկայի» առաջին գավաթը՝ 2000թ.

– Գավաթի նվաճման բերկրանքն առաջին անգամ վայելել եք 2000թ. նորաստեղծ «Միկայում»: Անշուշտ, այն ժամանակ զգացողությունները բոլորովին այլ էին:

– Որպես ֆուտբոլիստ ինձ մոտ գավաթակիր դառնալու գերխնդիր կար: 1992թ.-ից մասնակցելով ՀՀ առաջնություններին ու ներկա գտնվելով գավաթի եզրափակիչ հանդիպումներին, մշտապես բարի նախանձով էի նայում գավաթակիր դարձած ֆուտբոլիստներին: Գավաթակիր դառնալու առաջին հնարավորությունն ունեի դեռևս 1998թ. «Երևանի» կազմում, թեև դեղին քարտի պատճառով չմասնակցեցի «Ցեմենտի» հետ եզրափակիչ հանդիպմանը: Սակայն պարտվեցինք 1:3 հաշվով:

2000թ. նորաստեղծ «Միկայի» եզրափակիչ դուրս գալն իսկական անակնկալ էր բոլորի համար: Գավաթային հանդիպումներից հատկապես հիշարժան էր պատվավոր մրցանակի նախորդ երկու խաղարկությունների հաղթող «Ցեմենտի» հետ քառորդ եզրափակիչ մրցավեճը: Առաջին խաղում սեփական հարկի տակ պարտվեցինք 0:1 հաշվով, սակայն Արարատում հերոսաբար պայքարեցինք ու 2 անպատասխան գնդակ խփելով, մտանք հաջորդ փուլ:

Գավաթի եզրափակչում էլ մեզ բավական ուժեղ մրցակից էր բաժին հասել հանձինս «Զվարթնոցի»: Աբովյանում կայացած այդ խաղում հաղթեցինք 2:1 հաշվով ու իմ երազանքներից մեկը վերջապես իրականացավ: Ուրախությունն անսահման էր: Այդ պահին նույնիսկ չէի կարող պատկերացնել, որ հետագայում ինձ ևս 4 անգամ բախտ կվիճակվի վայելելու գավաթի նվաճման բերկրանքը, որը բոլորովին այլ, աննկարագրելի զգացողություն է:

– 2006թ. գավաթի եզրափակիչն էլ պետք է որ լավ հիշեք, քանի որ վնասվածքի պատճառով խաղում էիք վիրակապով:

– «Փյունիկի» հետ մայիսի 9-ին կայացած եզրափակիչը մեզ համար առանձնահատուկ նշանակություն ուներ: Մայիսի 3-ին վթարի էր ենթարկվել «Արմավիայի» Երևան-Սոչի չվերթի ինքնաթիռը: Բոլորս էլ հասկանում էինք, որ նման իրավիճակում իրավունք չունեինք պարտվելու, որ պետք է ձգտեինք հաղթել և ինչ-որ կերպ սփոփել «Արմավիայի» և «Միկայի» սեփականատեր Միխայիլ Բաղդասարովին:

«Փյունիկը» Սամվել Պետրոսյանի գլխավորությամբ շատ հաջող էր մեկնարկել առաջնությունում՝ 3 խաղերն էլ շահելով միևնույն 3:0 հաշվով, այդ թվում հաղթելով նաև մեզ: Կարծում եմ, որ բոլորն էլ համոզված էին, որ «Փյունիկը» կհաղթի: Սակայն մենք շատ լավ խաղ ցուցադրեցինք, համախմբված գործեցինք, գերազանցեցինք մրցակցին, որն այդպես էլ չկարողացավ գոլային պահ ստեղծել: Իսկ Արմեն Շահգելդյանն իր անհատական վարպետության շնորհիվ դարձավ գեղեցիկ գոլի հեղինակ՝ վճռելով գավաթի բախտը: Այդ հաղթանակը նվիրեցինք մեր ակումբի սեփականատիրոջն ու ավիավթարից զոհվածների հիշատակին:

Ինձ համար հանդիպումը կրկնակի հիշարժան էր, քանի որ առաջին խաղակեսում վնասեցի ձեռքս, իսկ խաղավարտից 15 րոպե առաջ բախվելով Գևորգ Ղազարյանի հետ, նաև գլխի վնասվածք ստացա: Երկու դեպքում էլ ինձ ցանկանում էին փոխարինել, սակայն հրաժարվեցի լքել ասպարեզը և այդպես էլ ձեռքս ու գլուխս վիրակապած ավարտեցի հանդիպումը:

Խաղից հետո, երբ պատրաստվում էին գավաթը հանձնել մեզ, տղաներն ինձ առաջ մղեցին թիմի ավագ Արտաշես Ադամյանի փոխարեն ստանալու մրցանակը: Դա մի տեսակ երախտագիտության դրսևորում էր և ես միայն մեկ ձեռքով կարողացա վերցնել գավաթը:

mika-2006-1
«Միկայի» գավաթային հաջողությունը 2006թ.:

– Իսկ ահա 2005թ. եզրափակիչ խաղից հետո Դուք առանձնապես ուրախ չէիք, քանի որ այդպես էլ Արմեն Ադամյանը Ձեզ խաղադաշտ դուրս չբերեց: Իսկ հանդերձարանում, երբ զրուցում էի Ձեր հետ, ասացիք, որ կարծես գավաթը գողացան ինձնից:

– Ինձ համար շատ անհասկանալի պատճառով «Կիլիկիայի» հետ եզրափակչին հետևեցի պահեստայինների նստարանից ու այդպես էլ խաղադաշտ դուրս չեկա: Հետո, իհարկե, զրուցեցի Ադամյանի հետ, կարծում եմ ինքն էլ հասկացավ, որ սխալ էր ինձ խաղադաշտ չմտցնելը: Մնացածը պարզապես էմոցիաներ էին: Կարևորն այն էր, որ կրկին հաղթեցինք:

– 2011թ. առայժմ վերջին անգամ «Միկան» դարձավ գավաթակիր: Դուք արդեն ավարտել էիք  ֆուտբոլիստի կարիերան, սակայն որպես ակումբի մարզական տնօրեն Ձեր ներդրումն ունեցաք թիմի հերթական հաջողությունում:

– Այդ տարի գավաթի մրցաշարում «Միկան» շատ դժվարին ճանապարհ անցավ: Կիսաեզրափակչի առաջին խաղում սեփական հարկի տակ 1:3 հաշվով զիջում էինք «Բանանցին», սակայն կարողացանք ավելացված ժամանակում խուսափել պարտությունից: Իսկ պատասխան խաղում հյուրընկալվելիս հաղթեցինք Աղվան Մկրտչյանի խփած միակ գոլի շնորհիվ ու մտանք եզրափակիչ, որտեղ մրցակիցը «Շիրակն» էր: Վերջինս նոր սեփականատեր ուներ, Սամվել Պետրոսյանի գլխավորությամբ էլ բավականին ուժեղ թիմ էր կազմավորվել: Գյումրիից հազարավոր ֆուտբոլասերներ էին տեղ զբաղեցրել «Հանրապետականի» տրիբունաներում և ակտիվորեն աջակցում էին շիրակցիներին:

Սակայն մենք էլ շատ լավ թիմ և ամբիցիոզ երիտասարդ մարզիչ ունեինք ի դեմս Արմեն Շահգելդյանի, ով «Միկայում» աշխատելու կարճ ժամանակահատվածում մարտունակ կոլեկտիվ էր ստեղծել: Նա որպես ֆուտբոլիստ մեկ անգամ չէ, որ վայելել էր գավաթի նվաճման բերկրանքը և այդ խաղում ուրախությունը կիսեց իր սաների հետ, որոնք 4:1 հաշվով վստահ հաղթանակ տարան: «Միկան» դարձավ վեցակի գավաթակիր, ինչն այն ժամանակ ռեկորդային արդյունք էր հայկական ֆուտբոլում:

– Մայիսի 4-ին «Միկան» եզրափակչում գավաթը կվիճարկի «Բանանցի» հետ: Ինչպիսի՞ եզրափակիչ եք ակնկալում:

– Որպես կանոն գավաթի եզրափակիչները բարդ ու անկանխատեսելի են, որտեղ ֆավորիտներ չեն լինում: Սա հատկապես վերաբերում է առաջիկա եզրափակչին, քանի որ ՀՀ առաջնության մասնակից 7 թիմերն էլ հավասարազոր են և ցանկացած թիմ ունակ է մրցակցին հաղթել: «Բանանցը» նույնպես բացառություն չէ: Եզրափակչում հաղթելու թիմերի հնարավորությունները հավասար եմ գնահատում: Իհարկե, լավ գիտակցում ենք, որ հաղթանակը 2 թիմերի համար էլ օդ ու ջրի պես անհրաժեշտ է, որը ճանապարհ է բացում դեպի Եվրոպա լիգա, քանի որ առաջնությունում մրցանակային տեղերին չենք հավակնում: Գավաթի մրցաշարում «Միկան» դժվարին ճանապարհ է անցել՝ «Շիրակին» և «Գանձասար Կապանին» հաղթելով հյուրընկալվելիս: Եզրափակչում դիտարժան խաղ եմ ակնկալում, թող հաղթի ուժեղագույնը: Օգտվելով առիթից, ֆուտբոլասերներին հրավիրում եմ ներկա գտնվելու եզրափակչին, որպեսզի ֆուտբոլիստներին էլ հաճելի լինի մրցակցելը:

mika-2001
«Միկան» տոնում է 2001թ. Հայաստանի գավաթի նվաճումը

– Սամվել Մելքոնյանը վնասվածքի պատճառով չմասնակցեց վերջին 5 հանդիպումներին: Ինչպիսի՞ն է նրա վիճակը, կհասցնի՞ վերականգնվել մինչև եզրափակիչը:

– Ցավոք, Մելքոնյանը վնասվածքների և հիվանդության պատճառով երկար բացակայեց: Նա արդեն սկսել է մարզվել: Բնականաբար, նա դեռևս ֆունկցիոնալ առումով լրիվ պատրաստ չէ: Սակայն դեռ ժամանակ կա, եթե վիճակը նորմալ լինի, մարզչական կազմը որոշում կկայացնի: Իհարկե, ուրախ կլինենք, որ Սամվելը պատրաստ լինի խաղին: Նա փորձառու  ֆուտբոլիստ է, եզրափակիչների մասնակցության փորձ ունի և նրա մասնակցությունն ու փորձառությունը մեզ շատ օգտակար կլինեն:

– Երբ ձմռանը Սերգեյ  Յուրանը գլխավորեց «Միկան»,  շատերը թերահավատորեն էին վերաբերվում թիմի հաջող մրցելույթներին: Եթե անկեղծորեն, Դուք հավատու՞մ էիք, որ թիմն առաջնության գարնանային հատվածում հաջող հանդես կգա ու գավաթի եզրափակչի ուղեգիր կնվաճի:

Անկեղծ չեմ լինի, եթե ասեմ, որ հենց նման արդյունք էլ կանխատեսում էի: Սակայն, եթե արտերկրից մարզիչ ու մեծ թվով ֆուտբոլիստներ ենք հրավիրել, ապա նորմալ արդյունք պիտի ակնկալեինք: Վրաստանում անցկացրած հավաքների և հանդիպումների ժամանակ այնքան էլ տպավորված չէինք թիմի խաղից ու որոշ ֆուտբոլիստների խաղային որակներից: Սակայն հասկանում էինք, որ ֆուտբոլիստները ֆունկցիոնալ տարբեր պատրաստություն ունեն, որոշները բավական ժամանակ խաղային պրակտիկա չէին ունեցել: Բայց մենք զգում էինք նրանց ներուժը, ուստի ինչ-որ տեղ նույնիսկ ռիսկի դիմեցինք ու պայմանագիր կնքեցինք: Շատ ուրախ եմ, որ ժամանակի ընթացքում նրանք լավ մարզավիճակ ձեռք բերեցին, բարելավեցին խաղային որակները: Մեր առաջնության կտրվածքով նրանք միջինից բարձր որակով լեգեոնականներ են: Իսկ ամենակարևորը խաղադաշտում նրանց դրսևորած նվիրվածությունն է: Այլ հարց է, որ տեխնիկատակտիկական առումով ֆուտբոլիստների մոտ դեռ ամեն ինչ չէ, որ ստացվում է: Թիմի գլխավոր մարզիչ Սերգեյ Յուրանին էլ հաջողվեց ֆուտբոլիստներից քաղել առավելագույնը: Այնպես որ թիմի ներկայիս արդյունքից դժգոհ չեմ: Հավատում եմ, որ մենք կհասնենք մեր նպատակին:

– Ակումբի հետ Սերգեյ  Յուրանի պայմանագրի ժամկետը մինչև մրցաշրջանի ավարտն է: Արդեն կողմնորոշվե՞լ եք նրա հետագա ճակատագրի հարցում:

– Կարծում եմ, որ դեռ ժամանակը չէ այդ հարցին անդրադառնալը թե ակումբի, թե մարզչի կողմից: Շտապելու կարիք չկա, երևի թե մայիսի 20-ից հետո այդ հարցին կանդրադառնանք:

– «Միկայում» այսօր գերակշռում են լեգեոնականները: Հաջորդ մրցաշրջանու՞մ էլ պահպանվելու է այդ միտումը:

– Առաջնության գարնանային հատվածի ավարտից հետո տված հարցազրույցում նշել էի, որ ակումբի քաղաքականությունը փոխվելու է և ձմռանը փորձելու ենք թիմի կազմն առավելագույնս համալրել տեղացի ֆուտբոլիստներով: Սակայն մի քանի հայ ֆուտբոլիստների հետ բանակցելուց պարզվեց, որ նրանք ներկայումս թիմում հանդես եկող լեգեոնականներից մի քանի անգամ բարձր աշխատավարձ են պահանջում, ինչի հնարավորությունը մենք չունենք:  Ֆուտբոլիստների մի մասն էլ իրենց ակումբների հետ պայմանագրեր ունեին, ուստի հնարավոր չէր նրանց հրավիրել: Կփորձենք մրցաշրջանի ավարտից հետո կրկին զբաղվել հայ ֆուտբոլիստներով թիմի համալրման խնդրով:

Աշոտ Հայրապետյան
Լուսանկարները՝ «Միկա» ակումբի մամլո ծառայության


Հայ կատարողների «մուտքը» ֆուտբոլ. Որո՞նք են ֆուտբոլային երգերը և հայկական ակումբների օրհներգերը (տեսանյութ)

Մուտք «ընտրյալների» ցուցակ. Գեղամ Հարությունյանի համար պատմական էր «Շիրակի» հետ խաղը

Անհավանական. Գևորգ Կասպարովը կարող է պարծենալ նոր՝ բացառիկ ցուցանիշով

«Ալաշկերտի» լեգենդը. Վահագն Մինասյանը պատմական նվաճման է հասել

Արսեն Բեգլարյանն ինքնատիպ նվաճման հեղինակ է դարձել

Հայ մարզիչներից ովքեր են ամենից շատ դարձել Հայաստանի Սուպերգավաթակիր

Միակ թիմը, որ «Շիրակից» շատ է նվաճել Սուպերգավաթը և Արտակ Եդիգարյանի նվաճումը. 10 փաստ՝ Սուպերգավաթային խաղից

Ֆուտբոլային տոն՝ տարին մեկ անգամ. Հայաստանի Սուպերգավաթի 19 պատմական խաղերը

Բակայոկոն ծնունդ տվեց «Շիրակի» հոբելյանական գոլին, իսկ «Ալաշկերտն» ունի գավաթային նոր ռմբարկու. Գավաթային խաղերը՝ 10 փաստով

Արարատ Առաքելյանը դարձավ «ընտրյալների» ցուցակի 39-րդ ֆուտբոլիստը

Գևորգ Կասպարովին 3 խաղ է պետք՝ հայկական ֆուտբոլում չտեսնված արդյունքի հասնելու համար

Տխուր ավանդույթները շարունակվում են. Հայկական ակումբների արդյունքները Եվրոպայում վատթարացել են նախորդ 2 տարվա համեմատ

Սպասելով «Ալաշկերտի» սխրանքին. 5 դեպքեր, երբ հայկական թիմերը մոտ են եղել եվրոգավաթների 3-րդ փուլ դուրս գալուն (տեսանյութ)

Աբրահամ Խաշմանյանի 4-րդ հաղթանակը. Ովքե՞ր են հայ ամենահաջողակ մարզիչները եվրոգավաթներում

«Կռվախնձորը»՝ Հայաստանի գավաթ. Ինչպե՞ս են ընթացել գավաթային «մենամարտերը» վերջին 6 տարիներին (տեսանյութ)

Ինչպիսին մենք կհիշենք «Միկային»